اخبار موسیقی ایران: راضيه غنجي: خشايار اعتمادي از فعالان عرصه موسيقي پاپ و از خوانندگاني است كه همواره دغدغه موسيقي درست در حوزه موسيقي پاپ را دارد ومعتقد است منزلت و شأن ايراني موسيقي وزين و با محتوا مي‌طلبد. براي او اين مسئله اهميت دارد كه دنيا موسيقي روز كشورمان را به درستي بشناسد. او بعد از گذشت 4 سال آلبوم تازه خود با نام «بايد به تو برگردم» را توسط مؤسسه فرهنگي هنري نهاله رودكي وارد بازار موسيقي كرده است و احتمال مي‌دهد اين آخرين آلبوم‌اش در دنياي موسيقي باشد. اين اتفاق تازه فرصتي را فراهم كرد تا با اين خواننده با سابقه به آسيب‌شناسي فضاي موسيقي پاپ بپردازيم.

آقاي اعتمادي دليل اين سكوت 4ساله چيست؟ و چرا اين وفقه طولاني در حضور شما در عرصه موسيقي به‌وجود آمد؟
هيچ پس زمينه فكري خاصي پشت سر عدم حضور من در عرصه موسيقي وجود نداشت. وجود انگيزه‌هايي من را به اين فكر مي‌برد كه چه كاري بايد انجام دهم كه تنها حضور نداشته باشم،چراكه معتقدم تنها براي بودن حضور پيدا نكنم و در كار فرهنگي هيچ وقت نبايد نگران سكوت بود بلكه نگراني آنجا ايجاد مي‌شود كه بدون تأثيرگذاري حضور پيدا كرد. من هم از خودم توقعاتي دارم مخاطب نيز توقعات خاصي دارد و توجه به اينها بسيار حائز اهميت است، دليل ديگر اينكه به نظر من بازار موسيقي در شرايط فعلي بيمار است و اين دلايل متعددي دارد.

منظورتان از بيمار بودن فضاي موسيقي چيست؟ اخيراً نيز گفته بوديد فضاي موسيقي پاپ غبارآلود و همرا با معضلات است.
فضاي موسيقي غبارآلود و در عين حال بيمار است كه از نظر من اول به شرايط عرضه و تقاضا برمي‌گردد، مخاطب حرفه‌اي موسيقي كاهش يافته و اين مخاطب حرفه‌اي است كه تقاضاي اثر حرفه‌اي مي‌كند اينكه چرا مخاطب حرفه‌اي به حاشيه رفته و يا تعدادش كم شده بايد مورد آسيب شناسي واقع شود.تهيه كننده نيز وقتي تقاضاي اثر خوب را نبيند به سمت تهيه آثار با محتوا نمي‌رود و ترجيح مي‌دهد كه اثري توليد كند كه بازگشت سرمايه داشته باشد، در اين شرايط كه مخاطبان عام حضور پررنگ‌تري دارند و آنچه كه مي‌خواهند از جنس من و همكاران همفكر من نيست اما من به اين فكر كردم كه اگرچه مخاطب در من انگيزه لازم را براي ساخت اثر فكري ايجاد نكرد،شايد من بتوانم در او انگيزه لازم را ايجاد كنم. گرچه در اين مرحله هنرمند بعد از لطف پروردگار كه نقطه اتكاي اصلي است، نياز به ابزار تبليغ براي اثر خود را دارد و زماني كه در جامعه شرايط تبليغ براي اثر هنري وزين فراهم نباشد هم هنرمند، هم تهيه‌كننده و هم مخاطب ضرر مي‌كنند. مشكل اينجاست كه رسانه ملي به عنوان مهمترين ابزار تبليغ پيچ را بر روي خوانندگان مجاز محدود مي‌‌كند و از طرف ديگر هيچ چاره‌اي هم براي راه‌اندازي يك شبكه مجاز داخلي انديشيده نشود بستر براي حضور خوانندگان غير مجاز و غربي از سوي شبكه‌هاي ماهواره‌اي فراهم مي‌شود و اينجا اتفاق ناخوشايندي براي موسيقي خواهد افتاد. مسئله ديگر اينكه قانون كپي رايت در كشور رعايت نمي‌شود. تهيه‌كننده سرمايه هنگفتي را براي ساخت اثر هنري خود مي‌گذارد ولي اين مخاطب غير حرفه‌اي از طريق كپي غيرقانوني و يا دانلود موسيقي از طريق اينترنت اقدام به تهيه غيرقانوني اثر مي‌كند و حاضر نيست بهاي اندكي به اثر مورد علاقه خود بپردازد، تهيه كننده هم متضرر مي‌شود. موضوع ديگر اينكه حضور موسيقي پاپ در جشنواره موسيقي فجر احترام خاصي به اهالي اين حوزه بود كه مسئولان براي فعالان اين موسيقي قائل شدند و همانطور كه مي‌بينيد كنسرت‌هاي متعددي در اين حوزه در كشور برگزار مي‌شود و اين توجه و حضور جاي خوش بيني و قدرداني از وزارت ارشاد دارد اما هنوز چارچوب‌ها مشخص و متعارف نيست و حيطه فعاليت هنرمندان حوزه موسيقي پاپ تعريف مشخصي ندارد و خطوط قرمز و مرزها مشخص نيست. شما اين حرف‌ها را از زبان كسي مي‌شنويد كه همواره مورد حمايت و لطف وزارت ارشاد قرار گرفته چون همواره قانونمدار و به قانون احترام گذاشته و اگراختلاف نظري هم داشته در مسير تعامل و گمانه زني و آسيب شناسي بوده است. حالا در اين فضاي غبارآلود عده‌اي به صورت غير مجاز و غيرقانوني آثار خود را به راحتي و با كمترين هزينه توليد مي‌كنند و در اختيار مخاطبان خود قرار مي‌دهند، آن هم در كشوري ارزشي چه به لحاظ شرعي و چه به لحاظ مسائل اخلاقي اشعاري مي‌شنويم كه به دور از منزلت اجتماعي جامعه ماست و متأسفانه به عنوان موسيقي پاپ كشورمان به دنيا معرفي مي‌شود.

براي برطرف كردن اين مشكلات، چه‌نظري داريد؟
من معتقدم موسيقي و هر كار هنري ديگري درآمد بسياري ندارد و جواني كه سراغ هنر مي‌رود جوياي نام است و اين خصلت ناگزير هنر و جواني است حالا مسئولان فرهنگي بهتر است در وهله اول از جواناني حمايت كنند كه جوياي نام در هنر يا ورزش هستند تا راه خطا، بعد از حمايت او را هدايت كنند و مسير درست را به جوان نشان دهند بعد از هدايت و شروع فعاليت هنري بايد بر نوع عملكردش نظارت صورت گيرد و اگر خطايي صورت گرفت بحث مميزي به ميان مي‌آيد بايد خطوط و فضاي فعاليت مشخص شود و دولت براي آثار با ارزش و با محتوا هزينه كند حالا اين هزينه تنها به لحاظ مادي نيست بلكه حمايت‌هاي معنوي را در برمي‌گيرد و همانطور كه گفتم بايد بستر لازم براي تبليغات آثار با منزلت فراهم شود تا آثاري كه غيرقانوني است و اشعارشان پر از افكار منفي است در جامعه جايي پيدا نكند.

اما همين عدم حضور فعالاني همچون شما كه از بلندگوهاي موسيقي پاپ بوده‌ايد و هميشه نگاه فكري به اين موسيقي داشتيدو 4 سال سكوت مي‌كنيد و اثري ارائه نمي‌دهيد، بستر براي عده‌اي كه حضورشان براي نسل جوان مخرب است فراهم نمي‌شود؟
حضور و موفقيت يك هنرمند هميشه به خودش بر نمي‌گردد و گاهي آماده نبودن بستر لازم براي حضور مثبت، كار را براي هنرمند دشوار مي‌كند، هنرمند اين توقع را دارد كه از نوع نگاهش حمايت شود البته من در اين چهار سال گرچه آلبومي منتشر نكردم اما در اين عرصه حضور داشتم و 2 سال گذشته در جشنواره موسيقي فجر به عنوان آغازگر بخش پاپ در جشنواره موسيقي فجر با يك اركستر 70 نفره به روي سن رفتم و همين طور در سال بعد به عنوان يكي از اعضاي هيئت داوران جشنواره موسيقي فجر آثار را بررسي مي‌كردم و بشدت درگير كانون موسيقي امروز ايرانيان بودم كه در اين كانون نشست‌هاي تخصصي برگزار مي‌شد و با حضور پيشكسوتان حدود يك سال و نيم مشغول تنظيم اساسنامه اين كانون با كمك حقوقدانان بوديم. اين كانون كميته‌هاي مختلفي دارد و مسائل مهمي چون بيمه هنرمندان، ايجاد انگيزه براي هنرمندان جوان و... از فعاليت‌هاي ما در اين كانون است كه خوشبختانه تاكنون نتايج اثر بخشي هم داشته است.

آقاي اعتمادي، نام آلبوم را«بايد به تو برگردم» گذاشتيد، احساس مي‌كنم . نام نوعي بازگشت به خويشتن را نشان مي‌دهد! چرا اين نام را انتخاب كرديد؟
«بايد به تو برگردم» بازگشت به خوب‌ها و خوبي‌هاست، بازگشت به خاطرات زيبا، اشخاص خوب، خصلت‌هاي خوب و پسنديده و هر آنچه و هر آنكه زيباست و شما گاهي دلتان براي اين خوب‌ها و خوبي‌ها تنگ مي‌شود و احساس مي‌كنيد جايشان در زندگي شما خاليست و بايد به آنها برگرديد.

چه اتفاقي در اين آلبوم مي‌افتد و اين آلبوم چه تفاوت‌هايي با آثار قبلي شما در نوع نگاه و خواندنتان دارد؟
كلام در اين آلبوم مثبت و زيباست و از دريچه‌اي زيبا به هستي و آدم‌ها نگريسته شده است، مثلاً ما وقتي از دست كسي ناراحت مي‌شويم مي‌توانيم بگوييم «برو وقتي رفتي مي‌فهمي من كي بودم» اما در اين آلبوم حتي اين كنايه‌ها ديده نمي‌شود. وقتي جايي و اينطور به داستان، نگاه مي‌شود كه «باعشق برو وقتي با عشق نمي‌موني» يعني اين نگاه همراه با احترام وجود دارد. مهمترين اتفاق اين آلبوم تفاوت محتوايي كلام است كه بسيار موقرانه است و در من انگيزه توليد يك اثر را ايجاد كرد و احساس مي‌كنم خداوند اين جرقه را در من به جود آورد كه ضمن اينكه نگاه ديگري به زندگي داشته باشم بلكه بتوانم مبلغ آن هم باشم.

خيلي از خوانندگان جوان موسيقي پاپ با بهروز صفاريان همكاري مي‌كنند و اتفاقاً اين آهنگساز تاكنون موفق عمل كرده است اما فكر نمي‌كنيد اين همكاري‌هاي گسترده آثار را از آن جهت كه آهنگساز يك نفر است شبيه به هم مي‌كند ؟
بهروز صفاريان آهنگساز بسيار خوش‌ذوق و باهوشي است و ذائقه مخاطب را به خوبي مي‌شناسد، ايشان در اين آلبوم زحمت آهنگسازي و تنظيم 3 قطعه را كشيدند كه نه‌تنها متنوع هستند بلكه معتقدم با هيچ كدام از آثار بهروز صفاريان شباهت ندارد. او مي‌داند براي چه جنس صدايي چه آهنگي بسازد و همين طور ديگر آهنگساز اين آلبوم رسول رسولي مستعد و تواناست.

فكر مي‌كنيد استقبال از آلبوم تازه‌تان چقدر باشد؟
من تاكنون 98 ترانه خوانده‌ام و 70 شب اجرا داشته‌ام. از تيراژ بالاي يك ميليون داشته‌ام تاكمتر از 100 هزار تا، شاهد تمام اتفاق‌ها و فراز و نشيب‌هاي حوزه موسيقي بوده‌ام. هيچ وقت به تيراژ فكر نكرده‌ام وتعداد مخاطب برايم در اولويت نبوده بلكه آنچه برايم اهميت دارد اين است كه همان تعداد افرادي كه مخاطب صداي من هستند اين آلبوم را هم دوست داشته باشند و اگر آن را گوش دادند لذت ببرند و از آن رضايت داشته باشند اين از همه چيز برايم مهمتر است.

براي اجراي كنسرت برنامه‌اي داريد؟
تهيه كننده اين آلبوم مؤسسه فرهنگي هنري نهاله رودكي است كه نگاه محترمانه‌اي به اثر من داشتند و قرار است براي اجراي كنسرت‌ها برنامه‌هايي نيز در تهران وشهرستان‌ها و شايد خارج از كشور داشته باشند كه فكر مي‌كنم از پائيز برنامه‌هايي در نظر گرفته باشند.

منبع: روزنامه ایران -موسیقی ما

اخبار موسیقی ایران:مراسم يادبود و سومين روز درگذشت محمد نوري چهره ماندگار موسيقي ايران، بعد از ظهرچهار شنبه با حضور پروشور مردم و اهالي هنر در مسجد جامع شهرك غرب برگزار شد.

در اين مراسم كه با حضور چهره‌هاي مختلف از جمله الهي قمشه‌اي، انوشيروان روحاني، هوشنگ ظريف، امين‌الله رشيدي، عليرضا شفقي‌نژاد، ميلاد عمران‌لو، علي مرادخاني، سهيل محمودي، داريوش پيرنياكان، بيژن بيژني، عليرضا قرباني، ملكه رنجبر، رضا بنفشه‌خواه و... برگزار شد، علي مرادخاني مدير موزه موسيقي ايران به بيان خاطراتي از محمد نوري پرداخت و گفت: يكي از ويژگي‌هاي زنده ياد نوري قدرشناسي او بود. نوري در تمام عمر خود در تمامي ابعاد موسيقي نفوذ كرده بود و از آنجايي كه معلم و تئاتر شناس بود واژه‌ها را به خوبي مي‌شناخت.
وي افزود: ما در عرصه موسيقي ايران بزرگ‌مردي را از دست داده‌ايم كه كسي جايگزين آن نخواهد شد. نوري نه تنها از عقيده خود بلكه از آن چيزي كه به آن عشق مي‌ورزيد از جمله وطن‌اش لحظه‌اي نگذشت كه بنده معتقدم او در تاريخ موسيقي ايران با توجه به تمام زواياي هنري‌اش فراموش نخواهد شد.
مدير موزه موسيقي در پايان صحبت‌هاي خود خاطرنشان كرد: اميدوارم اساتيد موسيقي ما بتوانند براي نسل‌هاي آتي امثال هنرمنداني چون محمد نوري را تربيت نمايند.
در ادامه مراسم نماهنگي از زندگي هنري محمد نوري و قطعاتي از او نيز پخش شد.
در پايان اين مراسم، الهي قمشه‌اي گفت: من صداي نوري را بسيار دوست داشتم و قطعات جان مريم و ايران او را بسيار شنيده‌ام.
وي افزود: من در اكثر مراسم‌هايي كه مرحوم نوري حضور داشت، شركت مي‌كردم.

منبع: فارس

اخبار موسیقی ایران: کلهر : تنها سالن قابل اجرای کنسرت در ایران تالار وحدت است 

سمیه قاضی‌زاده: کیهان کلهر، آهنگساز و سرپرست گروه همنوازان کلهر به تازگی در تهران به مدت شش شب کنسرت برگزار کرد. او این هفته به شیراز و سپس اصفهان و کرمان سفر می‌کند تا کنسرت‌هایی را در شهرستان‌ها هم برگزار کرده باشد. کلهر به همراه سیامک جهانگیری، نوازنده نی گروه چهارشنبه 30 تیر مهمان کافه خبر بود و به سئوالات خبرنگاران در این نشست فرهنگی پاسخ داد.

کلهر در پاسخ به سئوال یکی از حاضرین درباره انتخاب اشعار این کنسرت که از میان آثار برجسته مولانا بود و نقش آنها در جذب مردم گفت: «به نظر من خاص و عام را نمی‌توان از هم جدا کرد و دلیل من برای انتخاب این اشعار اصلا چنین چیزی نبوده است. بارها شده من افرادی را دیده‌ام که علیرغم اینکه دانش موسیقی نداشته‌اند، اما بسیار خوب توانسته‌اند آثار را آنالیز کنند، آنچنان که یک همکار که اطلاعات فنی خوبی هم در زمینه موسیقی دارد نتوانسته است. برای من عام و خاص فرق نمی‌کند کار باید با یک عده‌ای ارتباط برقرار کند، اما نه اینکه شما بخواهید کارتان را مردمی یا به اصطلاح پاپ کنید تا این ارتباط به دست آید. چیزی که این روزها در موسیقی ایرانی بسیار باب شده است.»

کلهر درباره انتظارش از مسئولان در زمینه موسیقی گفت: «شاید بهترین جمله‌ای که بتوان در این باره گفت این است که هیچ انتظاری نداریم. همین که طی این سال‌ها به عناوین مختلف مخالفتشان را با موسیقی نشان داده‌اند و باز ما همچنان عزممان جزم است کافی است. متاسفانه الان هر شهری قواعد و قوانین خودش را دارد و اینطور نیست که همه از یک قانون واحد تبعیت کنند. همین کنسرتی که ما در تهران داریم را نمی‌توانیم در تبریز یا مشهد داشته باشیم.»

کیهان کلهر درباره سالن‌های اجرای موسیقی در ایران، گفت: «ایران یکی از گرا‌ن‌ترین کشورها برای برگزاری کنسرت است. در هیچ کشوری این میزان هزینه یک سالن موسیقی بالا نیست. از سوی دیگر صدادهی سالن‌ها هم واقعا بد است. سالن‌هایی که در حال حاضر در آنها موسیقی اجرا می‌شود به هیچ عنوان استاندارد نیستند. تنها سالنی که می‌شود دل را به آن خوش کرد تالار وحدت است که آن هم ظرفیت بسیار کمی دارد.»

سرپرست گروه همنوازان کلهر درباره دلیل انتخاب این گروه وهمچنین سازهای به کار رفته در آن اشاره کرد:« یک دلیل ساده برای انتخاب این سازها برای من وجود داشت و آن اینکه از هر ساز یکی در گروه داشته باشیم؛ نی، تار، سنتور، سنتور بم، رباب، دف، تنبک و کمانچه. »

به موسیقی خواننده محور اعتقادی ندارم
کلهر درباره انتخاب اعضای گروه که همه از میان جوانان بودند، گفت:«من واقعا از کار این گروه راضی بودم و باید بگویم که کاملا فراتر از حد انتظار من ظاهر شدند. اعضای این گروه را من به طرق مختلف شناختم. برخی از آنها از جمله سیامک جهانگیری را سال‌هاست که می‌شناسم. طی این سال‌ها که او را به گروه «جاده ابریشم» هم معرفی کرده‌ام شاهد رشد و پیشرفتش بوده‌ام. واقعا برای من باعث افتخار است که آقای جهانگیری به عنوان یکی از نمایندگان این نسل جدید کنار من ساز می‌زند. این بچه‌ها واقعا مستعد هستند.»

او افزود: «پیش از این من همیشه اجتناب داشتم که با نسل جدید کار کنم، اما واقعا خوشحالم می‌توان در میان این نسل هم نوازنده‌های خوبی پیدا کر د. البته در گروه من هم سطح بچه‌ها با هم فرق می‌کند. آقای جهانگیری یا آذرپیرا بالاتر است. هادی آذرپیرا که تار گروه را می‌نواخت واقعا نوازنده بسیار خوبی است و سال‌هاست که برای سازش وقت گذاشته است. روزبه رحیمی نوازنده سنتور هم همینطور. با برخی از این بچه‌ها از طریق دوست‌هایی که خودشان با هم داشتند آشنا شدم و به گروه معرفی شدند و برخی دیگر را به این صورت که کارهایشان را طی زمان‌های مختلف می‌شنیدم، انتخاب می‌کردم. گاهی هم از میان نوازنده‌های ارکستر مختلف دانشجویی یا جوانی که به دیدنشان می‌رفتم این اعضا را انتخاب می‌کردم. به هر حال کسی که دنبال نوازنده خوب باشد می‌تواند آن را پیدا کند. من بسیار دوست دارم که از میان این جمع نوازندگانی بسیار متبحر به جامعه موسیقی معرفی شوند.»

این آهنگساز درباره علاقه‌اش به موسیقی‌سازی هم گفت:«من بیش از آنکه دوست داشته باشم ساز من روی صحنه شنیده شود دوست دارم ساز بچه‌ها، سیامک جهانگیری، هادی آذرپیرا یا دیگران شنیده شود. من اصلا به موسیقی «خواننده محور» اعتقاد ندارم. سال‌هاست موسیقی ما خواننده‌محور شده و از این حیث ضربه بسیار هم دیده است. من خودم نوازنده هستم و دوست دارم موسیقی‌سازی را ارتقا دهم.»

کلهر افزود: «علاقه ما به آواز به این دلیل است که ما علاقه ویژه‌ای به شعر و ادبیات داریم و از همین روست که گنجینه بسیار عظیمی از شعر و ادبیات هم داریم. عوام هم به وسیله شعر توانایی برقراری ارتباط بیشتر را پیدا می‌کنند. از همین روست که در میان ما یا اعراب موسیقی آوازی طرفدار بیشتری دارد، اما در شرق آسیا مثلا در شمال هند، جنوب هند، چین و ژاپن موسیقی‌سازی کاملا ارجح است. اگر موسیقی آوازی هم هست خیلی با ساز کار ندارد. اجتماع ما متاسفانه بیشتر گرایش به خواننده دارد، البته آواز شاخه بسیار بسیار ارزشمندی از موسیقی ایرانی است اما همه موسیقی ایرانی نیست. خواننده با صدایی خداداد به دنیا می‌آید و بعد از چندسال تمرین عکسش روی جلد آلبوم است، اما یک نوازنده بسیار بسیار بیشتر باید عمرش را روی سازش صرف کند. نوازنده‌ای که بخواهد خوب ساز بزند باید بسیار پرکارتر از خواننده باشد.»

کلهر ادامه داد: «مشکل از خود ما موزیسین‌هاست. نوازندگان از ساز زدن فرار می‌کنند. پیش از اینها در موسیقی ایرانی تکنوازی، دونوازی و بداهه‌نوازی بسیار باب بود و این قدرت نوازنده را نشان می‌داد، اما امروزه کمتر نوازنده‌ای خودش را در چنین موقعیت‌هایی قرار می‌دهد. بسیار سعی کرده‌ام که کار سازی زیاد انجام دهم.»

با سازهایی که یک شبه به وجود آمده‌اند مشکل دارم
کلهر درباره هدفش از انتخاب گروهی جوان گفت: «هدف اصلی من تربیت نسلی جوان برای آینده است که بتوانند علیرغم داشتن تکنیک بالا خلاقیت هم داشته باشند. من همیشه نگران این ماجرا بوده‌ام که آینده موسیقی ایرانی چگونه خواهد شد و به جرات می‌گویم نوازندگانی که در این گروه نواختند واقعا از بهترین‌های ایران هستند. همانطور که هنوز از دوره‌ای از موسیقی ایران به عنوان عصر طلایی موسیقی ایران یاد می‌شود و اسامی افرادی به عنوان نسل طلایی موسیقی ایران آورده می‌شود، امیدوارم که در نسل آینده هم بتوان چنین تجربه‌ای به دست آورد.»

او که در این کنسرت ساز جدید «شاه کمان» را رونمایی کرد درباره سازهای ابداعی گفت: «من ساز جدیدی را ابداع نکرده‌ام. شاه کمان همان ساز کمانچه است با اندک تغییراتی که در آن داده شده از جمله سیمی که به آن افزوده شده است تا وسعت صدادهی‌اش را افزایش دهد. من هنوز هم بر این باورم که به ساز جدید در موسیقی ایرانی احتیاج نداریم چرا که واقعا کار بسیار دشواری است، از این نظر که این سازهای جدید هیچ رپرتواری ندارند که بتوان آنها را به صورت عمومی به عنوان ساز معرفی کرد. از سویی دیگر این سازها در فروشگاه‌های موسیقی هم وجود ندارند تا اگر کسی دوست داشت آنها را بنوازد بتواند. اما اگر شما تصور می‌کنید که می‌توانید روی ساز خودتان تغییراتی ایجاد کنید که صرفا صدادهی را بهتر می‌کند، یا به ساز شما کمک می‌کند چه اشکالی دارد؟ قدما هم این کارها را کرده‌اند. هویت سه‌تار از کجا آمده؟ من با سازهایی که یک شبه به وجود آمده‌اند مشکل دارم.»

سیامک جهانگیری، نوازنده نی هم دراین باره گفت:«من نمی‌دانم این اصرار به ساختن سازهایی جدید با مختصات سازهای غربی از کجا آمده است. آیا شما نوازندگان موسیقی کلاسیکی را هم می‌شناسید که تا این اندازه دغدغه نواختن ردیف ایرانی را داشته باشند. ردیف موسیقی ایرانی وسعتی سه اکتاوی دارد و اصلا گستره موسیقی کلاسیک را ندارد. تمامی نوازندگان سازهای موسیقی ایرانی هم رپرتوار واحدی دارند به نام ردیف که باید آن را بنوازند. رپرتواری که با تمامی سازهای غربی قابل اجراست اما اینکه کاربرد آن صدا و ساز جدید در موسیقی ایرانی چیست مساله است. اینکه آیا با آن سازها این ردیف با همان لحنی که باید باشد قابل اجراست؟»

آرزویی که محقق نخواهد شد
کیهان کلهر که پیش از این سال‌ها قبل درباره آمدن گروه جاده ابریشم به همراه یویوما بهترین ویلن سلیست دنیا به ایران صحبت کرده بود، در این باره توضیح داد:«آرزوی من این است که این اتفاق بیفتد و با یویوما در ایران هم کنسرت داشته باشم، اما واقعیت این است که اصلا شرایط لازم را برای پذیرایی از این گروه نداریم. مهمترین مشکل مسئله سالن‌های موسیقی است.»

او در ادامه گفت: «ما هیچ سالنی نداریم که گروه جاده ابریشم بتوانند در آن کنسرت برگزار کنند. از سویی دیگر ما ناگزیریم که برای گروه همچون جاده ابریشم کنسرتی در سالنی بزرگ برگزار کنیم. پرداخت دستمزد نوازنده‌ای در سطح یویوما به هیچ عنوان کار ساده‌ای نیست. حدودا پنج سال پیش بود که بحث آمدن گروه جاده ابریشم به ایران مطرح شد. در آن زمان ما برای برگزاری برنامه‌ای همراه با این گروه به حلب رفته بودیم. در آنجا آقای بهشتی که ریاست وقت میراث فرهنگی بودند کار ما را دیدند و با من صحبت کردند و پیشنهاد اجرای برنامه در ایران را دادند. در آن زمان ایشان پیشنهاد دادند تا در هر کدام از بناهای باستانی ایران اعم از تخت جمشید، چهل ستون یا... ما کنسرت بدهیم. آن موقع من به اجرای برنامه در تخت جمشید فکر می‌کردم. اما الان اعلام شده هیچ کنسرتی در مجموعه‌های تاریخی نمی‌توان برگزار کرد.»

منبع: خبرآنلاین

اخبار موسیقی ایران : شهرام ناظری قطعه‌ای از ساخته‌های کیوان ساکت را با همراهی ارکسترسمفونیک اوکراین اجرا می‌کند.

کیوان ساکت نوازنده تار با اعلام این خبر در توضیح جزئیات این پروژه گفت: «برخی از تابلوهای اشعار فردوسی مانند «نبرد رستم و سهراب»، «ورود تهمینه به خوابگاه رستم»، «خبر مرگ سهراب به تهمینه»، «عبور سیاوش از آتش» و همچنین «مشورت کیکاوس با درباریان درباره سیاوش» را انتخاب و براساس ساختار موسیقی ایرانی تنظیم و آهنگسازی کرده‌ام و قرار است با دکلمه و آواز شهرام ناظری توسط ارکسترسمفونیک اوکراین اجرا و ضبط شود.»

این آهنگساز در ادامه افزود: «درگذشته فعالیت‌هایی بر اشعار فردوسی صورت گرفته که اغلب رنگ و بوی یک اثر ایرانی نداشتند، اما این پروژه براساس دستگاه های موسیقی ایرانی، ریتم‌ها و آوازهای زورخانه‌ای نوشته شده است و فکر می‌کنم یکی از باارزش‌ترین آثاری است که در زمینه اشعار فردوسی انجام شده است. در این پروژه از سازهایی چون سرنا، دهل، طبل زورخانه‌ای و سازهای بادی و کوبه‌ای استفاده شده و برخلاف همیشه ساز تار در طراحی پروژه فردوسی وجود ندارد.

منبع: خبر آنلاین